உரைச் சித்திரம் :10.

 

கடவுளும் மழைக்கு பின்னர்தான்…

 

 

அண்டாவில் தண்ணீரை ஊற்றி , அதில் பார்ப்பனர் உட்கார்ந்து , சமஸ்கிருதத்தில் மந்திரம் ஓதி , வருண ஜெபம் செய்தால் மழை பொழியும் என்கிற மூடத்தனங்கள் இல்லாத சமூகமாக தமிழ்ச்சமூகம் இருந்திருக்கிறது .

 

சங்க இலக்கியத்தில் எங்கே தொட்டாலும் மழை குறித்த அறிவியல் பார்வை மிகுந்திருக்கிறது .இதன் பொருள் இன்றைக்கு இருக்கிற ஞானம் அப்படியே அன்றைக்கு இருந்தது என்பதல்ல ; மாறாக மழை எப்படி உருவாகிறது என்கிற இயற்கையின் ரகசியத்தை உற்று நோக்கி அறிந்திருக்கிறார்கள் அன்றைய தமிழர்கள் .

 

 “மா மழை போற்றுதும்! மா மழை போற்றுதும்!” என்பது தமிழ்ச் சமூகத்தின் பண்பாடாகவே ஊடும் பாவுமாய் இருந்துள்ளது . இன்றும் தொடர்கிறது . வள்ளுவர் கூட கடவுள் வாழ்த்துக்கு அடுத்ததாக வான் சிறப்பை வைத்து மழையைப் போற்றியது தற்செயல் அல்ல ;பண்பாட்டு வேர் .

 

சங்க இலக்கியமான பட்டினப்பாலையில் கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார் எனும் புலவர் காவிரிப்பூம் பட்டிணத்தில் ஏற்றுமதி இறக்குமதி குறித்து பாடவந்தவர் மழையின் இயல்போடு அதனை ஒப்பிட்டு பாடலானார் .

 

கடலிலே முகந்த நீரை மலையிலே மேகம் மழையாகப் பொழியும் .அந்த மழைநீர் பெருக்கெடுத்து ஆறாகி ,கண்மாய் ,குளம் ,ஏரி ,குட்டை எங்கும் நிறையும் . மீதி நீர் கடலில் போய்ச் சேரும் .என மழைநீரின் சுழற்சியை மிக அழகாக சொல்லிவிட்டு ,

 

அது போல காவிரிப்பூம் பட்டிணத்தில் ஏற்றுமதி இறக்குமதி காட்சி இருந்ததாம் .ஒரு பக்கம் வெளிநாட்டிலிருந்து கப்பலில் வந்து குவிந்த பொருட்களின் பொதி மூட்டைகள் ;மறுபக்கம் உள்நாட்டிலிருந்து வெளிநாட்டுக்கு ஏற்றுமதியாகும் பொருட்களின் பொதிமூட்டைகள் என குவிந்து கிடந்ததாம் .

 

அந்த காட்சி மேகம் உரசும் பொதிகை மலையின் சாலைகளில் வருடை மான்கள் துள்ளி விளையாடுவது போலும் ,பண்டகசாலையில் கூர்மையான நகங்களையும் வளைந்த பாதங்களையும் உடைய ஆண் நாய்களும், செம்மறி ஆட்டுக் கிடாய்களும துள்ளிக் குதித்து விளையாடுவது போலும் இருந்ததாம்.

 

கடல் –மேகம் –மழை –ஆறு – கடல் என நீரின் சுழற்சி ஒழுங்காய் அமைந்தால்தான் வளம் கொழிக்கும் ; அதுபோல் ஏற்றுமதியும் இறக்குமதியும் சுழல்வழிப் பாதையாய்ச் சீராய் அமைய வேண்டும் என்கிற நுட்பமான சிந்தனையோட்டம் அன்றைக்கே தமிழ்ப் புலவன் முன்வைத்திருக்கிறான் என்பது வியப்பான செய்தி .

 

முதலில் கடவுள் வாழ்த்தாகத் திருமாலைப் பாடவந்து - மழையின் இயல்பைப் போற்றியதுதான் சங்க இலக்கியமான முல்லைப்பாட்டில் ஹைலைட் ! புலவர் நப்பூதனார் பாடியது .

 

முல்லை நிலத்துக்குரிய கார்காலம் துவங்குவதை மகிழ்ந்து போற்றி கடவுளை வணங்குகிறார். திருமால் இந்த பரந்த உலகை வளைத்துக் கொண்டானாம் - கையில் சங்கும் சக்கரமும் ஏந்தி நின்றானாம் – மாவலி சக்கரவர்த்தியிடம் மூன்றடி மண் தானம் கேட்டு குனிந்து நின்றானாம் . மாவலி சக்கரவர்த்தி நீர்வார்த்து தானம் கொடுத்தாரம் – உடனே திருமால் விஸ்வரூபமெடுத்தாராம் …

 

என கற்பனைக் கதையைச் சொன்ன புலவன் இந்த திருமால் மழையைக் கொடுத்தாரெனச் சொல்லாமல் ; கடலில் நீரைப் பருகிவிட்டு வலப்புறமாக மேலெழுந்த மேகம்  நெடுந்தொலைவு பயணித்து மலையில் மோதி பெருமழையாகப் பொழிந்தது போல ; அதாவது கடலில் மேகம் உறிஞ்சிய சிறு துளி பெருவெள்ளமானது போல அந்த விஸ்வரூபம் அமைந்தது என்கிறார் .

 

இங்கும் கடவுளுக்கு மேலானதாக இயற்கையே உயர்வானதாகக் காட்டுவதுதான் தமிழின் சிறப்பு.

 

திருமுருகாற்றுப்படையில் முருகனைப் புகழ்ந்து போற்ற வந்த மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரர் மழையை ,மலரை ,வனத்தை முருகன் படைத்தான் என கதைவிடாமல் இயற்கையை விவரித்து முருகனைச் சுட்டுகிற பேரழகைப் பாருங்கள் ;

 

கடல்நீரை உறிஞ்சி சூலுற்ற மழை மேகங்கள் , வானில் வாள் போல் மின்னலோடு மழையாய்ப் பொழிந்தது . கடும் கோடைக்குப் பின் பெய்த அந்த முதல் மழையில் காடு இருண்டது , பசுமை பூத்தது , வெண் கடம்பம் மரத்தில் மலர்கள் சிரித்தன . அந்த மலர்களில் மாலை கோர்த்து முருகனுக்கு அணிவித்து வணங்கினர் .

 

இயற்கையை கடவுளின் கொடையாகச் சொல்லாமல் ; இயற்கையோடு இயைந்தே முருகனையும் வணங்கினார் தமிழர் என்பது எத்தனைச் சிறப்பு .

மழையெனும் இயற்கைப் பெரும் சுழற்சியை பழுதற உணர்ந்தவர் தமிழர் .

 

கடவுளும் மழைக்கு பின்னர்தான்…

ஆம் , 

 

“சிறப்பொடு பூசனை செல்லாது வானம்

வறக்கும்மேல் வானோர்க்கும் ஈண்டு” [ திருக்குறள் : 18 .]

 

வானம் பொய்த்துப்போனால் பூஜை ஏது ? புன்ஸ்காரம் ஏது ? திருவிழா ஏது ?

 

கடவுளும் மழைக்கு பின்னர்தான்…

 

 

. “வான் முகந்த நீர் மலைப் பொழியவும்

மலைப் பொழிந்த நீர் கடல்பரப்பவும்

மாரி பெய்யும் பருவம் போல

நீரினின்றும் நிலத்து ஏற்றவும்

நிலத்தினின்று நீர்ப் பரப்பவும்

அளந்து அறியா பலபண்டம்

வரம்பு அறியாமை வந்து ஈண்டி

அருங்கடி பெருங்காப்பின்

வலிவுடை வல் அணங்கின் நோன்

புலிபொறித்து புறம் போக்கி

மதி நிறைந்த மலி பண்டம்

பொதிமூடைப் போர் ஏறி

மழை ஆடு சிமைய மால்வரைக் கவாஅன்

வரை ஆடு வருடைத் தோற்றம் போலக்

கூர் உகிர் ஞமலிக் கொடுந்தாள் ஏற்றை

ஏழகத் தகரொடு உகளும் முன்றில்” (126-141)

 

பட்டினப்பாலையில்  “கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார்

 

 

 

 

 

உரைச் சித்திரம் : 14

 

வயிறு ஆரத் தாய்முலை உண்ணாக் குளவி …

 

அம்மாவுக்கு இலக்கியத்தில் எப்போதும் உரிய உயர்ந்த இடம் உண்டு .ஆய், ஞாய், அன்னை, நற்றாய், ஈன்றாள்,  தாயார், அன்னை என பல பெயரில் சங்க இலக்கியத்தில் அம்மா அழைக்கப்பட்டிருக்கிறாள். பெயர் எதுவாயினும் அம்மாவுக்கு நிகர் அம்மாவே !

 

புறநானூற்று தாயின் வீரத்தையைப் பற்றி பேசாத தமிழ்ப் புலவர் யாரேனும் இருக்கிறார்களா ? ஈன்று புறந்தருதல் தாய்க்கு கடமை எனச் சொன்ன தமிழ் இலக்கியங்கள் பெண்கள் குறித்து பல கோணங்களில் பேசி இருக்கிறது . பெண்ணின் காதலை ,காமத்தை ,உடன்போதலை சங்க இலக்கியம் வெடிப்புற பேசி இருக்கிறதே ! ஆயினும் பாலின சமத்துவப் பார்வை அன்றைய சமூகச்சூழல் சார்ந்தே இருந்தது .இது புலவர் குற்றமன்று ; அவர் வாழ்ந்த காலத்தின் குற்றம் . இங்கு தாய் குழந்தை சார்ந்து சில செய்திகளைப் பார்ப்போமா ?

 

தாயிற் சிறந்ததொரு கோவிலும் இல்லை என்றாள் ஒளவை . ” “ தையல் சொல் கேளேல்” “எதிரில்பேசு மனையாளில் பேய்நன்று” எனச் சொன்னவளும் அவளே ! ” பொன்தாலி யோடுஎவையும் போம்.” என மனைவி போயின் அனைத்தும் போகும் என்றவளும் அவளே ! சங்க இலக்கியம் நெடுகிலும் ஒளவையின் குரல் மாறி மாறிப் பேசும் .எல்லாம் ஒருவரே பேசியதா ? 18 ஒளவை உண்டென்பர் அக்குழப்பமோ ? யாமறியேன் .

 

 

எந்த ஒருவனுக்குக் கண்ணைப் போலச் சிறந்த உறுப்பு உண்டா ? இல்லை அல்லவா ?எந்த ஒரு பெண்ணுக்கும் கணவனைப் போல் நெருங்கிய உறவினர் வேறுண்டா ? பெற்றோருக்கு தம் பிள்ளைகளைப் போல மதிப்புமிக்க பொருள் வேறுண்டோ ?. குழந்தைகளுக்குத் தாயைப் போல கடவுள் வேறெதுவும் உண்டோ ? இல்லையே !. இப்படி விளம்பி நாகனார் எழுதிய நான்மணிக்கடிகை சொல்லும் .

 

ஒளவை தாயைக் கோயில் என்றாள் ;இவரோ கடவுளே என்கிறார் .தமிழ் திரை உலகில் அம்மாவைப் பாடும் பாடல்கள் ரசிகர்களால் கொண்டாடப்படும் . இந்த அம்மா செண்டிமெண்ட் சங்க இலக்கியத்தில் தொடங்கியதாக இருக்குமோ !

 

காரியாசான் எழுதிய சிறுபஞ்சமூலம  குடும்ப வாழ்க்கைச் சிறப்பாக அமைந்திட  குழந்தைச் செல்வம் எப்படி  இன்றியமையாதது என வலியுறுத்தும் . குழந்தை பேற்றை எப்படி கண்ணும் கருத்துமாகச் செய்ய வேண்டும் என விவரிக்கிறது,  முதலில் ஒருவர்  கர்ப்பவதியைப் பாதுகாத்திட வேண்டும் ; அந்தப் பெண்  கணவனால்  தான் கொண்ட கர்ப்பத்தைப்  பாதுகாத்திட வேண்டும் ;.ஈன்ற குழந்தையைத் தானே பாதுகாத்து வளர்த்திட வேண்டும், வளர்ப்புத் தாயிடம் அனுப்பிவிடக்கூடாது ; வளர்ப்பாரில்லாத அனாதைக் குழந்தையைக்  கண்டெடுத்து வளர்த்திட வேண்டும் ; யாரோ ஒருவனால் கைவிடப்பட்டவரை அவர் குழந்தையைத் தன்னுடன் வைத்துப் பாதுகாத்திட வேண்டும் .  இவ்வைந்தும் சான்றோர்கள் சொன்ன அறமாகும் என்கிறது சிறுபஞ்சமூலம் , அனாதைக் குழந்தை ,ஒருவனால் கைவிடப்பட்ட பெண்ணைப் பேணச்சொன்ன அறம் மிக உயர்வானது அன்றோ ?

 

மேலும் சிறுபஞ்சமூலம் சொல்கிறது ,  குழந்தை வளர்ப்பில் பெண்ணே முக்கியபங்கு வகிக்கிறாள்.  [இன்றைக்கு தந்தையின் பங்கும் பேசப்பட வேண்டும். ] குழந்தையை கருவில்  பாதுகாத்து பெற்று எடுப்பது மட்டுமே ஒரு பெண்ணின் கடமையன்று, நன்முறையில் வளர்ப்பது ஒரு தாயின் கடமையாகும் என சுமை முழுவதையும் தாய் தலையிலேயே ஏற்றுகிறது சிறுபஞ்சமூலம் . கருவை அழியாமல் பாதுகாத்தலும், கரு சிதைந்தால்  தாயைக் காத்தலும், குழந்தையைப் பாதுகாத்தலும், குழந்தைக்கு நோய்வரின் மருந்துக் கொடுத்து, குழந்தையை அச்சுறுத்தாமல் வளர்த்தலும்  பெரிய அறமாகும் என்பதையும் பொதுவாகச் சொல்லியிருப்பதையும் கவனிக்க வேண்டும் ,

நாலடியாரோ , பிள்ளை பேற்றின் போது ஏற்படும் வலியையும் அதனைத் தொடர்ந்து ஏற்படும் மகிழ்ச்சியையும் பேசுகிறது . கருக்கொண்ட காலத்து உண்டாகும் மசக்கையாகிய நோயும், அப்போது ஏற்படும் அசதி ,சோர்வு ,வலி என வரும் பல துன்பங்களும், அதனைத் தொடர்ந்து குழந்தை பெறுங்காலத்து உண்டாகும் பெரு நோவும் சொல்லில் அடங்காது . ஆயினும் இத்தகைய துன்பங்களையெல்லாம் மடியில்  குழந்தையைக் கிடத்தியதும் தாய் மறந்துவிடுவாள் . தளர்ச்சியால் தான் உற்ற துன்பம் எல்லாம் கூட நலம் விசாரிக்கும் சுற்றத்தாரைக் காணின் மகிழ்ச்சியாக  நீளுமாம்..

 

 

குளம் வளமாக அமைய வேண்டுமாயின் அக்குளத்துக்கு நீர்வரும் வாய்க்கால் தூர்வாரப்பட்டு தடையற்று சிறப்பாக இருக்க வேடுமல்லவா ? முறையாக கல்வி பயின்று நன்கு பயிற்சியும் தேர்ச்சியும் பெறாதவர் அவையில் சிறப்பாக ஜொலிக்க முடியுமா ? அப்படி இல்லாத போது தாய்ப்பால் குடிக்காத குழந்தை போல் ஆரோக்கியமற்று இருக்கும் என்கிறார் நல்லாதனார் திரிகடுகத்தில் . தாய்ப்பாலே ஆரோக்கியத்தின் முதல்படி என்பதை அழுத்தமாகச் சொல்லிவிட்டார் .

 

தாய்ப் பால் என்பதை தாய்முலை உண்ணல் என்றே திரிகடுகம் சொல்லியது கவனத்துக்குரியது . திருஞான சம்பந்தருக்கும் பார்வதி திருமுலைப்பால் அருளியதாகவே பக்தி இலக்கியமும் பேசும் .  கேரளாவில் ‘குழந்தைக்கு பால்கொடு’ என்பதை. ‘ கொச்சுக்கு மொல கொடு’ என்றே சொல்லக் கேட்கலாம் . ஆக சொல்லில் பிழையில்லை ;நம் கண்ணோட்டமே காலகதியில் பிழையானது போலும்.

 

இப்படி ஆரோக்கியமாக வளரும் குழந்தை இன்பத்தை ஒளவையார் அற்புதமாகப் பாடுகிறார் ; அதுவும் நெல்லிக்கனி கொடுத்த அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியைப் புகழ்ந்து பாடும்போது தாயின் கனிவும் மகிழ்வும் துள்ளிப் பாய்கிறது .

 

குழல் இனிது யாழ் இனிது என்பர் தம்மக்கள் மழலைச் சொல் கேளாதவர் என வள்ளுவன் சொன்னதைத்தான் இவரும் இவர் மொழியில் சொன்னார் . குழந்தைகளின் மழலை பேச்சு யாழிசையோடும் ஒத்து வருமா ? வராது; தாளத்தோடும் பொருந்துமா ? பொருந்தாது; அச்சொற்களுக்கு பொருள் ஏதேனும் இருக்குமா அறிவதற்கு ?  இருக்காது.

 

 

அது எப்படி இருப்பினும், பெற்றோர்களுக்கு அம்மழலைச் சொற்கள் மிகவும் பரவசம் ஊட்டும் .அவ்வளவு இனிக்கும் . குழந்தைகள் மீது அன்பை பொழியச் செய்யும் .

 

 

பகைவர்களுடைய காவல் மதில்களையும் பல அரண்களையும் தாண்டி வெற்றிக் கொடி நாட்டிய அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியே! என் எளிய  சொற்களைக் கேட்டு நீ என்னிடம் அன்பு பொழிகிறாய் .

 

அது எதுபோல் இருக்கிறது தெரியுமா , என் சொற்களும் குழந்தைகளின் மழலைச் சொற்கள் போன்றனவோ ; அதனால்தான் இப்படி அன்பு சொரிகிறாயோ  என்றார் .

 

 

காதலை ,காமத்தை ,உடன் போக்கைப் பாடிய இலக்கியம் அன்று கொலைவாளேந்தி ஆணவக் கொலை செய்திட்ட செய்தி நானறிய சங்க இலக்கியத்தில் இல்லை .

 

குழந்தையைக் கொண்டாடிய சங்க இலக்கியம் , ஆண் குழந்தை /பெண் குழந்தை எனப் பிரித்து , பெண் குழந்தைக்கு கருவில் கள்ளிப்பால் ஊற்றியதாய் எங்கும் காணோம்.

 

கருவை ,தாய்மையை ,குழந்தையைப் போற்றுக !

தாய்ப்பால் போற்றுக !

வயிறு ஆரத் தாய்முலை உண்க …

 

 

கண்ணின் சிறந்த உறுப்பு இல்லை கொண்டானின்
துன்னிய கேளிர் பிறர் இல்லை, மக்களின்
ஒண்மைய வாய்சான்ற பொருள் இல்லை ; ஈன்றாளொடு
எண்ணக் கடவுளும் இல்.

 

நான்மணிக்கடிகை : 54 விளம்பி நாகனார்

 

ஈன்றெடுத்தல் சூல்புறஞ் செய்தல் குழவியை 
ஏன்றெடுத்தல சூலேற்ற கன்னியை - ஆன்ற 
ஆழிந்தாளை யில்வைத்தல் பேரறமா ஆற்ற
மொழிந்தார் முதுநூலார் முன்பு   

சிறுபஞ்சமூலம் .72 காரியாசான்.

 

கலங்காமைக் காத்தல் கருப்பஞ் சிதைந்தால்
இலங்காமை பேரறத்தால் ஈற்றம் - விலங்காமைக்
கோடல் குழவி மருந்து வெருட்டாமை
நாடின் அறம்பெருமை நாட்டு                         

 

சிறுபஞ்சமூலம் :74 காரியாசான்.

 

 

 

 

 

வயாவும் வருத்தமும் ஈன்றக்கால் நோவும்
கவாஅன் மகற்கண்டு தாய்மறந் தா அங்கு
அசாஅத்தான் உற்ற வருத்தம் உசாஅத்தன்
கேளிரைக் காணக் கெடும்.

 

நாலடியார் : 201.

 

 

வாய் நன்கு அமையாக் குளனும், வயிறு ஆரத்

தாய் முலை உண்ணாக் குழவியும், சேய் மரபின்

கல்வி மாண்பு இல்லாத மாந்தரும், - இம் மூவர்

நல் குரவு சேரப்பட்டார்.   

 

 

திரிகடுகம் :84 நல்லாதனார் இயற்றியது

 

 

யாழொடும் கொள்ளா; பொழுதொடும் புணரா;
பொருள்அறி வாரா; ஆயினும், தந்தையர்க்கு
அருள்வந் தனவால் புதல்வர்தம் மழலை;
என்வாய்ச் சொல்லும் அன்ன; ஒன்னார்
கடிமதில் அரண்பல கடந்த
நெடுமான் அஞ்சி! நீஅருளல் மாறே.

 

 

புறநானூறு 92. அவ்வையார்.

 

 

வயிறு ஆரத் தாய்முலை உண்க …

 

சு.பொ.அகத்தியலிங்கம்.

18/6/2022.