சும்மா கிடந்த சொல்லை எடுத்து -  [2 ]

கூடுபின்னும் குருவிகள் கூறுகின்ற சேதி

- சு.பொ.அகத்தியலிங்கம்

காதலுக்கும் கவிதைக்கும் உள்ள உறவை சரியாக வரையறை செய்வது பெரும் சிரமம் . காதல் துளிர்க்கும் போது நெஞ்சில் கவிதை மீதான காதலும் துளிர்த்து விடுமோ? இருக்கலாம் .

காதல் இல்லாத சினிமாவை எத் தனை பேர் ரசிப்பார்கள் . திரைப்படங் கள் மௌனப்படமாய் இருந்த காலம் தொட்டு காதல் பாடல்கள் உண்டு. திரைப்படம் பேசும் படமானதிலிருந்து எத்தனை விதமான காதல் பாடல்கள்? யோசிக்க யோசிக்க சிறகுகள் விரியும். அவற்றில் மென்மையாய் வருடியகாத லும் உண்டு . காமம் கொப்பளித்தகாத லும் உண்டு .

“நெஞ்சுக்குள்ளே முள்ளு மொளச்சா...” என காதல் உறுத்தலை பாடத்துவங்கிய ஒரு பாடல் (படம்: கங்காரு) “ தள்ளிப் போட காதல் ஒண்ணும் / தேர்தல் இல்லை வாடி /தப்பு பண்ணும் சந்தர்ப்பத்தை /தந்துவிட்டு போடி...” என காதலில் தப்பு நடப்பதை நியாயப்படுத்தும். காதலில் இரண்டு வகை சைவம் ஒண்ணு அசை வம் ஒண்ணுண்ணு தமிழ் திரைப்பட உலகம் தனி இலக்கணமே வகுத்துக் கொண்டு விட்டது . இது சரியா ? பண்பாட்டு அளவுகோலின்படி இவை ஏற்கத்தக்கதா இல்லையா என்கிற விவாதம் நடந்து கொண்டே இருக்கிறது.

தெய்வீகக் காதல் என்பதும் புனித மான காதல் என்பதும் வெறும் பகட்டுப் பேச்சே . காதல் இயற்கையானது. தவிர்க்க முடியாதது . நம்மைச் சுற்றி ஒருமுறை பாருங்கள். தலைகொடுத்தான் தம்பி (ஆண்டு 1959) திரைப்படத்தில் பட்டுக் கோட்டை இதனை காட்சிப் படுத்துகிற பாங்கே தனி.

“ துள்ளித் துள்ளி அலைகளெல்லாம் / என்ன சொல்லுது ?- பல / துண்டு துண் டாய் எழுந்து - அது / எங்கே செல்லுது” என அவள் கேட்க, “ கள்ளவிழிப் பார்வையைக் / கண்டுகொள்ளுது - கோபங் /கொண்டே துள்ளுது - உன் / கன்னத்தில் கிள்ளிவிட்டு சிரிக்கச் சொல் லுது !” இப்படி அவன் கூற பாடல் நீளும். நண்டு , வண்டு என ஒவ்வொன்றாய் சுட்டி அவள் கேட்க அவன் பதில் சொல்வான். இறுதியாக . “ பாக்குமரச் சோலையிலே/ பளபளக்கும் பாளையிலே/பறந்து பறந்து குருவியெல்லாம்/என்ன பின்னுது?” என அவள் வினவ அவன் சொல்வான், “அது வாழ்க்கையை உணர்ந்துகிட்டு / மனசும் மனசும் கலந்து கிட்டு/மூக்கினாலே கொத்தி கொத்தி / கூடு பின்னுது” என்பதோடு நில்லாமல் இருவரும் இணைந்து சொல்வர் , “இத்தனையும் நம்மைப் போல / இன்பம் தேடுது - இதை / எண்ணும் போது நமது மனம் / எங்கோ போகுது ”.

ஆக , காதல் இயற்கையானது என் பதை கவிஞர் எவ்வளவு இயல்பாய் பாடி விட்டார் பாருங்கள் .அதே சமயம் காதல் பொறுப்பற்றதாகக் கருத பட்டுக்கோட் டையால் முடியாது. ஏனெனில் அவர் சமூகப் பொறுப்புமிக்க கவிஞர். எனவே தான் குருவிகள் கூட பொறுப்புணர்ந்து வாழ்க்கையை உணர்ந்து தன் காதல் வாழ்வுக்கு கூடுகட்டுவதை சுட்டிக்காட்டி ‘மனிதா! காதலிக்கும் போது உனக்கும் அந்த பொறுப்பு வேண்டாமா?’ என வாழைப்பழத்தில் ஊசியை இறக்குவது போல் நற்பார்வையை காதலுக்குத் தருகிறார்.

காதலை வர்ணிப்பதில் நெகிழ்ந்து நெக்குருகுவதில் எல்லா கவிஞர்களும் ஒன்றே. ஆனால் எல்லையற்ற காமவிர சத்தைக் கொட்டி எழுதுவது இப்போது வாடிக்கையாகிவிட்டது. இதற்கு எடுத் துக்காட்டு சொல்லப் போயின் இந்தப் பக்கமே ஆபாசத்தின் எல்லை கடக்கும் அபாயம் உண்டு. “கட்டிப் பிடி கட்டிப்பி டிடா...” “கடித்து தின்னேண்டா..” “ தப்பு பண்ணேண்டா..” என்றெல்லாம் நேரடி யாக எல்லைதாண்டும் பாடல்கள் உண்டு.அவை மட்டுமே இன்றைய திரைப்படத்தில் காதல் லட்சணம் என்று கூறுவது மிகவும் குறுகிய பார்வை . அப்படிப்பட்ட பாடல்களுக்கு இடையே அந்திமழை பொழிவதுபோல் இதயத்தை வருடுகிற ஏராளமான பாடல்களும் அன் றாடம் காதில் புகுந்து நெஞ்சில் கலக்கி றது . அதே சமயம் சமூகப் பொறுப்பும் ஆண்பெண் சமத்துவமும் மிக்க காதல் பாடல்கள் மிகச் சொற்பமே .இங்கே தான் பட்டுக்கோட்டையின் தனித்துவம் வெளிப்படுகிறது . காதலும் காமமும் வரம்புகட்டி சமூகப்பொறுப்புடன் அவன் பாடல்களில் சிரித்தது .

“மலர்க் கொடி தலையாட்ட / மரக்கிளையும் கை நீட்டக் / கிளையில் இணையும்படி ஆனதுமேனோ ” - இங்கே யும் பெண்தான் கேட்கிறார்.ஆனால் மலர் தலையாட்டுகிறது கிளை கை நீட் டுகிறது என இருவரையும் பொறுப்பாக்கு கிறார் . காதலில் ஒருவர் மட்டுமே குற்ற வாளி ஆகமுடியாதல்லவா ? அதைத் தொடர்ந்து அவன் விளக்குகிறான், “ இயற்கையின் வளர்ச்சி முறை / இளமை செய்யும் கிளர்ச்சி முறை /ஏனென்று நீ கேட்டால் யானறிவேனா? (இரும்புத் திரை - 1960.) இயற்கை, இளமைக் கிளர்ச்சி எனக் கூறியபின் அது வரம்புக்குள் கட்டுப்படுமா ?

முகத்தில் முகம் பார்க்கலாம் பாடலின் கடைசியில் கவிஞர் பாடுகிறார், “ கலையெல்லாம் பழசாகலாம் - சதங்கை / குலுங்கி நகைத்திட வரம்பு கடந்திடும் / குறும்பு படர்ந்திடும்” ஆம், ‘வரம்பு ’ கடக்கும் போதும் அது ‘ குறும்பு என்கிற அளவோடு நிறுத்துகிறார் கவிஞர் . “ தப்புபண்ணும் சந்தர்ப்பத்தை தந்துவிட்டு போடி ” என்று ஆரம்பத்தில் எடுத்துக்காட்டிய கவிதை போல் கோரிக்கை வைக்கவில்லை.

கல்யாணப்பரிசு (1959) திரைப்படத் தில் இந்த குறும்பு எல்லை மீறும் போது பெண் சொல்லுவது போலுள்ள வரிக ளில் , “ பொறுமை இழந்திடலாமோ ? - பெரும் / புரட்சியில் இறங்கிடலாமோ? - நான் / கருங்கல்லுச் சிலையோ காத லெனக் கில்லையோ...” என கடிவாளம் போடுகிறார் .இது காதலுக்கு கடிவாளம் அல்ல .
“ கழியக் காதல ராயினும் சான்றோர் /பழியொடு வரூஉம் இன்பம் வெஃகார்” எனச் சங்க இலக்கியம் , சான்றோர் பழியுடன் வரும் இன்பத்தைக் காதலர் விரும் பார் எனச் சுட்டுகிறது . இது காதலர்க்கு மட்டும் அன்று கவிஞர்க்கும் உரியது என்கிறார் திறனாய்வாளர் பா. வீரமணி .

அதே பாடலில் கடைசியில் இருவ ரும் சேர்ந்து பாடும் வரிகள் நயமானவை, ஆண்-பெண் சமத்துவத்தின் குறியீடுமாகும் . “ சைக்கிளும் ஓடும் மண்மேலே - இரு / சக்கரம் சுழல்வது போலே - அணை / தாண்டிவரும் சுகமும் தூண்டிவிடும் முகமும் / சேர்ந்ததே உறவாலே ” ஆம் வாழ்க்கை என்பது ஒற்றைச் சக்கர வாகனமாகாது . இரு சக்கரமாய் ஒன்றோ டொன்று இணைந்தும் ஈடுகொடுத்தும் ஓடுவதன்றோ வாழ்க்கை ? “அஞ்சி அஞ்சி ஓடுவதில் இன்ப மில்லை” - இது ஆண் . “வீணை மட்டு மிருந்தால் நாதமில்லை”- இது பெண் . “மீட்டும் விரல் பிரிந்தால் கானமில்லை”- இது ஆண்.இவ்வாறு காதல் கீதம் இசைக்கும் போது அங்கே இதயம் கனிந்து, எதையும் மறந்து, இருவர் மகிழ்ந்து உறவாடுவர் என்கிறார்... ஆயின் இவர்களின் உறவாடல் எப்படி கண்ணியமாக இருந்தது என்பதற்கு இப்பாடலின் ஆரம்பவரிகளை அசை போட்டுப் பாருங்கள் . “ ஆடை கட்டி வந்த நிலவோ - கண்ணில் / மேடைகட்டி ஆடும் எழிலோ - இவள் / ஆடைகட்டி வந்த நிலவோ - குளிர் / ஓடையில் மிதக் கும் மலர் / ஜாடையில் சிரிக்கும் இவள் / காடுவிட்டு வந்த மயிலோ - நெஞ்சில் / கூடுகட்டி வாழும் குயிலோ ”. (அமுத வல்லி 1954) இதற்கு விளக்கம் தேவையா என்ன?

“எப்படி அல்லது எப்பொழுது அல்லது எங்கிருந்து / என்று தெரியாமல் உன்னைக் காதலிக்கிறேன் / எந்தவிதப் பெருத்த சிக்கலோ இறுமாப்போ இல்லா மல் / உன்னை நான் நேரடியாக காதலிக் கிறேன் ” என்றான் பிரபஞ்சக் கவிஞன் பாப்லொ நெருதா. அந்தக் காதலை வெறுத்தால் என்னவாகும்? கொஞ்சம் நினைத்துப் பாருங்கள். கலீல் ஜிப்ரன் சொன்ன கதைக் கவிதை நினைவுக்கு வருகிறது;

“வெள்ளைக் காகிதம் ஒன்று
பனிக்கட்டி போலப்
பிரகாசமாய், பரிசுத்தமாய் இருந்தது...
அது சொன்னது,
“நான் பரிசுத்தமானதாய்ப் படைக்கப்பட்டேன்..
இறுதி வரை பரிசுத்தமானதாகவே இருப்பேன்...
இருள் என் அருகில் வர
இறுதி வரை நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்...
சுத்தமில்லாத எதுவும்
என்னைத் தொடவும் கூடச் சம்மதிக்க மாட்டேன்..!”

கறுப்பு மைபுட்டி ஒன்று
காகிதம் சொன்னதைக் கேட்டது..
தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டது...
ஆனாலும் காகிதத்தை நெருங்க
அதற்குத் தைரியம் வரவில்லை..!

பல வண்ண வண்ண பென்சில்கள் கூட
வெள்ளைக் காகிதம் சொன்னதைக் கேட்டன..
ஆனால் அவையும்
அதை நெருங்கத் துணியவில்லை
இன்று வரை
வெள்ளைக் காகிதம்தான்
விரும்பியபடிபரிசுத்தமானதாகவே இருக்கிறது ...

ஆனால்,
வெறுமையாக இருக்கிறது ..!! ”

ஆமாம் , மெய்தானே உளிக்கு பயந்த கல் சிலையாகுமா ? உலக் கைக்குப் பயந்தால் நெல் அரிசியா குமா? இந்த வெறுமை தேவையா ? பட்டுக்கோட்டை வாழ்க்கையை எவ்வாறு அணுகினான்? அடுத்து பார்ப்போம்.

 - நன்றி ; தீக்கதிர்  இலகியச் சோலை 12-05- 2014​

சு.பொ. அகத்தியலிங்கம் 

பகத்சிங் என்ற பெயரே இன்றும் இளைஞர்களுக்கு உணர்ச்சி ஊட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தப் பெயரைக் கண்டு அன்று பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தி யம் நடுங்கியதில் பொருள் உண்டு. ஆனால் இன்றும் இப்பெயரை முடிந்த வரை ஆளும் வர்க்கம் வரலாற்றில் இருட் டடிப்பு செய்கிறது. வெறுமே தீவிரவாதி என்ற அடைமொழிக்குள் பகத்சிங் என்கிற மாபெரும் ஆளுமை யை சிறையிடுவதற்கே ஆளும்வர்க்க வரலாற்று ஆசிரியர்களும் கல்வியாளர் களும் தொடர்ந்து முயற்சித்து வருகின் றனர். ஆயினும் அனைத்தையும் மீறி சூரியனாய் இளைஞர்களின் மன வானில் பகத்சிங்கே சுடர்விட்டுப் பிர காசித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

கார ணம், அவனது ஆளுமைத் திறன்.பகத்சிங்கின் ஆளுமை இன்றைய இளைஞர்களுக்கு மிகச்சிறந்த வழி காட்டியாகும். இதுகுறித்து எண்ணற்ற எடுத்துக்காட்டுகளை முன்வைக்க இயலும். ஆயினும் இங்கே ஒன் றிரண்டை மட்டும் சுட்டிக்காட்ட விழை கிறேன். ஆளுமை என்பது ஆற்றல் நீரோட்டத்தோடு நீச்சலடிப்பதல்ல. எதிர்நீச்சல் போடுவதாகும். செக்கு மாடாக ஒரே வட்டத்தில் சுற்றிச் சுற்றி வருவதல்ல. உழவு மாடாக ஆழமாகவும் அகலமாகவும் உழ உதவுவதாகும். ஆளுமை என்பது தொலைநோக்கு கொண்டது. சுயநலம் இல்லாதது. விளைவுகளை எதிர்கொள்ள தயாராக இருப்பது. இலட்சிய உறுதியோடு இருப்பது.

துணிவோடு சாவல்களை சந்திப்பது. ஆழமான அறிவுத்தேடலும் விசாலமான மனசும் கொண்டிருப்பது. இவை அனைத்துக்கும் பகத்சிங் எடுத் துக்காட்டாக இருக்கிறான்.பகத்சிங்கை சிறையிலிருந்து விடு விக்க அவரின் தந்தை முயற்சித்த போது எப்படியாவது விடுதலை கிடைத் தால் போதும் என்று சும்மா இருக்க வில்லை. தந்தையை கண்டித்து அன் போடு அவன் எழுதிய கடிதம் பகத்சிங் கின் மன உறுதிக்கும் தெளிந்த சிந்த னைக்கும் சாட்சியாகும். அதில் தந்தை தன்னைக் கேட்காமல் மனு அளித்தது தவறு என்றும், அது தனக்கு மிகுந்த மனவேதனையைத் தருவதாகவும் குறிப்பிட்டான். தந்தை என்ற முறை யில் அவர் மகன் மீது காட்டிய பாசத்தை பகத்சிங் புரிந்துகொண்டு அதே சமயம் தனது லட்சியத்திற்கு அந்த பாசம் இடையூறாக வரக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தான். அந்த நெடியக் கடிதத்தில் ஒரு இடத்தில் குறிப்பிடு கிறான், எனது உயிர் அந்த அளவிற்கு அருமையானது அல்ல. எனது கோட்பாடு களை விலையாகக் கொடுத்து வாங்கும் அளவிற்கு அது ஒன்றும் அத்தனை மதிப்புடையதல்ல.

எனது வழக்கைப் போலவே மிகவும் கடும் குற்றச்சாட்டு களுடனான வழக்குகள் என் சக தோழர்களுக்கும் உண்டு. தாங்கள் அனைவரும் ஒரே பொதுவான கொள்கை வழி நின்று கடைசி வரை ஒரே மாதிரி அதற்காக எவ்வளவு விலை கொடுக்க வேண்டியிருந்தாலும் சரி, செயல்படுவ தென முடிவு செய்திருக்கிறோம். இதில் பகத்சிங்கின் லட்சியக் கட்டுப்பாடும் பொது வாழ்வின் இலக்கணமும் ஒரு சேர வெளிப்படுவதைக் காணலாம். இதுதானே ஆளுமையின் முக்கிய வரையறை.ஒருவர் இளமையில் கடவுள் மறுப் பாளராக திகழ்வது எளிது, இயல்பானது. பகத்சிங்கும் இளமையில் அவ்வாறு திகழ்ந்ததில் வியப்பில்லை. ஆனால், பிரச்சனைகள் குரல் வளையை நெரிக்கும் போது, சோதனைகள் அடுத்தடுத்து வறுக்கும்போது எதிர்காலம் நிச்சயமற்ற தாய் தெரியும்போது அப்போதும் கடவுள் மறுப்பு பேசுகிறவர்கள் மிகவும் சொற்பம். மரணபயம் எல்லாவற்றையும்விடக் கொடுமையானது. அதுவும் மரணத் தேதி ஒருவருக்கு நிச்சயிக்கப்பட்டு விட்டப் பிறகு ஒருவர் உணர்ச்சி வசப்படாமல் தொடர்ந்து அறிவுப்பூர்வ மாக செயலாற்றுவது என்பது அபூர்வ மானது. அது மிக உயர்ந்த ஆளுமையும் ஆகும்.

பகத்சிங் சிறையிலிருந்த காலத் தில் அதுவும் தூக்கு தண்டனை உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டப் பின்பு அவரது சக சிறை தோழன் ஃபணீந்திரநாத் கோஷ் என்பவர் பகத்சிங்கை பலமுறை சந் தித்து விவாதம் செய்தார். ஃபணீந்திர நாத் கடவுள் நம்பிக்கையாளர். அவர் பகத்சிங்கை கடவுள் பக்கம் திருப்பு வதற்காக பலமுறை விமர்சனம் செய் தார். அவருடைய கேள்விகளுக்கும் விமர்சனங்களுக்கும் பதில் சொல்லு கிற விதத்தில் சிறையிலிருக்கிறபோது எழுதிய நூலே நான் ஏன் நாத்தி கனானேன். அந்த நூலில் கடைசியில் எழுதினான், இன்னல்கள் அனைத் தையும் அதிகபட்சத் துணிவுடன் எதிர் கொண்ட நாத்திகவாதிகளைப் பற்றி நான் படித்திருக்கிறேன். எனவே, நானும் எனது கடைசி மூச்சிருக்கும் வரை தூக்குமேடையிலும் கூட தலை நிமிர்ந்து நிற்பதற்கே முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றான். சொன்னபடியே பகத்சிங் இறுதிவரை நாத்திகராக திகழ்ந்தான் என்பது அவ னுடைய அறிவார்ந்த ஆளுமையின் உயர்ந்த எடுத்துக்காட்டு.

பகத்சிங் சாகசப் பிரியன் அல்ல. இன்னும் சொல்லப்போனால் இந்த சாகசங்களைவிட அதிமுக்கியப் பணி கள் உண்டு என்கிற தெளிந்த தொலை நோக்கு அவனிடம் இருந்தது. சாதாரண மாக ஆக்சன்களில் பங்கெடுப்பவர் களையும் தூக்குமேடை ஏறுபவர்களை யும்தான் புகழ்தேடி வருகிறது. அவர்கள் நிலை ஒரு பெரிய மாளிகையில் தலை வாசலில் பதிக்கப்பட்ட வைரம் போன் றது. ஆனால், அஸ்திவாரத்திற்குள் விழுந்து கிடக்கும் ஒரு சாதாரண கல்லுக் குள்ள முக்கியத்துவம் அந்த வைரத் திற்கு இல்லை என்றான். மேலும் அவன் கூறுகிறான், நமது இயக்கம் வைரங் களைத் திரட்டியதே தவிர அஸ்திவாரக் கற்களை சேர்த்து வைக்கவே இல்லை. அதனால்தான் நாம் இத்தனை மாபெரும் தியாகங்கள் புரிந்தும் மாளிகையை கட் டவே ஆரம்பிக்கவில்லை. இன்று நமக் குத் தேவை அஸ்திவாரக் கற்களே. இப் படிக் கூறியதோடு இல்லாமல் தொடர்ந்து வலியுறுத்தினான்.

தியாகமும் உயிர்பலி யும் இரண்டுவிதமானவை. ஒன்று குண் டடிபட்டும் தூக்கிலிடப்பட்டும் மரணத் தைத் தழுவுவது, இதில் கவர்ச்சி அதி கம் இருந்தாலும் கஷ்டம் குறைவு தான். 2வது வாழ்க்கைப்பூராவும் மாளிகை யை சுமந்து கொண்டிருப்பது . போராட் டம் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது, நமக்கு எதிரான சூழ்நிலையில் நமது தோழர்கள் ஒவ்வொருவராக நம்மை விட்டுப் போய்க்கொண்டிருக்கும் போதும் நாம் ஒரு சில தேறுதல் வார்த் தைகளுக்காக தவிக்கிறோம். அப்படிப் பட்ட நேரங்களில் தட்டுத் தடுமாறாமல் தமது லட்சியபாதையை விட்டுச் செல் லாதவர்கள் மாளிகையின் சுமையால் அசைந்து கொடுக்காதவர்கள், பளு வுக்கு பயந்து தோள்களை கீழே இறக்காதவர்கள், ஒளிமங்கிவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தம்மைத்தாமே எரித்துக் கொள்பவர்கள், பாதையில் இருள் சூழ்ந்துவிடக்கூடாது என்பதற் காக தம்மை மெழுகுவர்த்தியைப் போல் கரைத்துக் கொள்பவர்கள் உயிர்த் தியாகம் புரிபவர்களைக் காட்டிலும் சிறந்தவர்கள் இல்லையா...? ஆம் பகத்சிங் வெறும் உயிர்த்தியாகங்களை நமக்கு போதிக்கவில்லை. அவனும் புரிந்து கொள்ளவில்லை.

அர்ப்பணிப்பும் தொலைநோக்கும் கொண்ட நெடிய பய ணத்தைத் தான் அவன் கனவு கண்டு கொண்டிருந்தான். அவனுடைய ஆளு மை நொடியில் மடியும் மின்மினிப்பூச்சி போன்றதல்ல. யுகங்களைத் தாண்டி ஒளிரும் நட்சத்திரம் போன்றது.தொழிலாளிகளையும் விவசாயி களையும் திரட்டுவதுதான் தான் கொண்ட லட்சியத்தை அடைய உறுதியான வழி முறை என்பதை பகத்சிங் ஒருபோதும் மறக்கவில்லை. அவன் நாடாளுமன்றத் தில் வெடிகுண்டை வீசியபோதும் கூட அதில் யாரையும் உயிர்பலியாக்க வேண் டும் என்கிற தீய நோக்கம் இருக்கவில் லை. மாறாக இந்த நாட்டு மக்கள் தங்களு டைய தூக்கத்திலிருந்து விழித்தெழ அது வெடியோசையாக இருக்க வேண் டும் என்றே கருதினான். அவ்வாறே செயல்பட்டான். குற்றச்சாட்டுகளை எதிர்கொண்டு தனது லட்சியத்தை பிரகடனம் செய்தான். வெள்ளைக் காரை அகற்றிவிட்டு அந்த இடத்தில் இந்திய முதலாளிகள் அமர்வதால் எந்த நன் மையும் தொழிலாளிகளுக்கும், விவசாயி களுக்கும் ஏற்படப்போவதில்லை என் பதை பிசிறில்லாமல் எடுத்து வைத் தான்.

சுரண்டல் ஆதிக்க நுகத்தடியி லிருந்தும் அந்நிய ஆதிக்க நுகத்தடியி லிருந்தும் ஒரு சேர விடுதலைப்பெற வேண்டும் என்பதே பகத்சிங் நோக்க மாகவும் முழக்கமாகவும் இருந்தது.1. இன்குலாப் ஜிந்தாபாத் (புரட்சி வெல்லட்டும்) 2. தொழிலாளி வர்க்கம் வெல்லட்டும். 3. ஏகாதிபத்தியம் ஒழியட் டும் என்ற மூன்று லட்சிய முழக்கங் களையே மையமாகக் கொண்டு பகத் சிங் செயல்பட்டான் என்பதை நினை வில் கொள்ள வேண்டும். அதுமட்டு மல்ல மானுடத்தை நேசிப்பதில் நாங்கள் யாருக்கும் குறைந்தவர்கள் அல்ல. எங்களுக்கு யாரிடத்திலும் தனிப்பட்ட முறையில் பகைமை இல்லை. நாங்கள் எல்லோரையும் எப்போதுமே அன்போடுதான் நேசித்து வந்தோம். என்பதை மீண்டும் மீண்டும் சொன்னது மட்டுமல்ல. சொன்னபடி நடந்தும் வந்தான். தனிநபர் கொலை களையோ அர்த்தமற்ற வெடிகுண்டு வீச்சுகளையோ பகத்சிங் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொண்டவனல்ல. சமூகத் தின் சகலப் பிரச்சனைகளையும் ஆழ மாகவும் நுட்பமாகவும் அலசி அதற்குத் தீர்வுகாண வேண்டும் என எப்போதும் துடித்துக் கொண்டிருந்தவன்.

பயங்கர வாதம் ஒருபோதும் புரட்சியாளர்களின் நோக்கம் அல்ல என்பதை அறிந்தவன் மற்றவர்களுக்கும் உணர்த்தியவன். அதே நேரத்தில் தேசத்திற்காகவும் உழைக்கும் மக்கள் நலனுக்காகவும் மரணத்தை ஆலிங்கனம் செய்யவும் தயாரான ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர் களால்தான் உண்மையான விடியலை கொண்டு வரமுடியும் என்பதிலும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கைக் கொண் டிருந்தான். ஆயினும், தனிநபர்களால் இவற்றை சாதிக்க முடியாது. லட்சிய நோக்குடைய அறிவியல்பூர்வமான தொலைநோக்குத் திட்டம் கொண்ட நன்கு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட தொழி லாளி விவசாயிகளின் கட்சித் தேவை என்பதை சோசலிசமே சமூகத்தின் எதிர்காலம் என்பதனை பகத்சிங் உணர்ந்திருந்தான். அதனை அழுத்த மாக மீண்டும் மீண்டும் அவனுடைய வார்த்தைகளில், பேச்சிலும் எழுத்தி லும் கடிதங்களிலும் குறிப்புகளிலும் சிந்தனைகளிலும் பதிவு செய்து கொண்டே இருந்தான்.ஒரு சிறு கட்டுரையில், பகத்சிங் கின் மொத்த ஆளுமையையும் வரைந்து காட்டுவது எளிதானதல்ல. ஆயினும் அவன் ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை அளவற்ற அறிவுத்தேடலுடனும், எல் லையற்ற மன உறுதியுடனும் திகழ்ந் தான்.

குறுகிய சாதி, மத, இன எல்லை களைத் தாண்டியவனாக புதிய உலகக் கண்ணோட்டம் கொண்டவனாக சோச லிச சமூகத்தின் தூதுவனாக சமூக மாறுதலின் சாரதியாக ஒட்டுமொத்தத் தில் இந்திய இளைஞர்களின் நம்பிக் கையின் குறியீடாக திகழ்ந்தான். மகாத் மாக்கள் அவனது பாதையை ஏற்க வில்லை. எதிர்த்தனர், விமர்சித்தனர், கைகொடுக்கத் தயங்கினர், கைவிட் டனர். ஆனால், இளைஞர்கள் அவனை கொண்டாடினர். மக்கள் தங்கள் நெஞ்சில் அவனை வரைந்து கொண் டனர். இந்திய சமூகத்தின் குறிப் பாக இளைஞர் சமூகத்தின் மனச்சாட்சி யாய் இன்றும் அவன் விளங்குகிறான். நாளையும் அவ்வாறே விளங்குவான்.

நன்றி : தீக்கதிர்  23-03-2014